zondag 13 augustus 2017

Weer een memorabel Bendemoment....

Gisteren was het weer zo'n dag. Alles wat op onaangekondigde  wijze mijn pad wil kruisen schuif ik dan met opperste graagte aan de kant. Zelfs last minute aanbiedingen moeten wijken als De Bende van Jef verzamelen blaast. Al meer dan twintig jaar koesteren we de souvenirs aan onze grote voorganger. En keer op keer voegen we er een paar tot de verbeelding sprekende momenten aan toe. Ook nu weer, want de maatjes en hun madammen waren wederom in grote doen. Het werd dus een reünie om in te kaderen. In historische waarde zal het resultaat van deze sessie de strijd aangaan met de herinneringen aan de voorlaatste dag van het WK atletiek 2017 in Londen. Maar voor Pola en Polo  bereiken de bijeenkomsten met Roger & Rita, Swa & Lut, Rudi & Frie en Serge & Bea op emotioneel en kameraadschappelijk vlak een veel hoger niveau. Om te beginnen proberen we meestal onze stilaan ouder wordende lichamen een gezonde dosis beweging mee te geven en "weer of geen weer", als de Polder roept lopen wij een rondje. Een paar regendruppels kunnen ons niet deren. Bij het einde van de wandeling even oplijnen voor de obligate groepsfoto, en dan in gestrekte draf naar huis. Tijd voor de welverdiende verfrissing. Binnen of buiten? Bij de eerste druppels slaat toch de twijfel toe.  Dan wordt het nog even buiten én binnen. Maar finaal toch iedereen binnen. 't Eten is gereed... en het water valt nu ook met bakken uit het hemelzwerk. Samen drinken, samen eten en samen straffe verhalen opdissen. We hebben er een patent op. Deze editie gaat de geschiedenis in en zal nog vele jaren lang herinnerd worden als de avond van de glazenwasser. Een overdonderend verhaal van iemand uit de Lupinestraat, Merksem alwaar een buurtbewoner van de verteller in kwestie furore maakt als in het oog springende glazenwasser. Voor meer details is dit niet de juiste plek, maar weet dat het zeer de moeite waard was. In geuren en kleuren kwam het onderwerp een hele avond lang met regelmatige tussenpozen aan bod en zorgde iedere keer voor de meest hilarische situaties en reacties.  Gelukkig hebben we ook in deze groep onze eigen scribent, en neen: het is niet heer Polo. Het is een man van weinig, maar zeer juist gekozen woorden. Al vele jaren lang zorgt hij telkenmale voor een kort verslag van de bijeenkomst zodat "wij" later, als het geheugen ons parten gaat spelen, nog kunnen nalezen hoe het al die keren geweest is. Merci Roger, voor het schrijfwerk én het voorlezen ervan. Dat gebeurt iedere keer om de avond af te sluiten, en ook nu werd zijn literair declamatoir gewrocht met eenparigheid van stemmen goedgekeurd. 
Waarvan acte...

vrijdag 11 augustus 2017

2BE409202...

In de vorige bijdrage mocht ik tot mijn niet geringe genoegdoening op atletische wijze een inhaalmanoeuvre realiseren. Zodoende hangt mijn blogkarretje   opnieuw aan de locomotief waarmee de actualiteit door ons leven raast. Razendsnel... De lofzang aan het adres van "gouden" Nafi was terecht en kwam nog net op tijd.  Toch bleef ik na afloop met een ei zitten. Eentje dat ik snel wilde leggen, maar dat ik niet meteen kwijt kon. In deze tijden van Fipronil-verdwazing is zoiets allerminst simpel. Het mag, het kan, maar of ik er nog iets zinnigs over te vertellen heb is dan maar de vraag. Maakt het nog wel iets uit of er van enige zinnigheid sprake kan zijn in deze zaak? Waar het "allemaal" begonnen is gingen we pas veel later weten. Of helemaal niet, zelfs nooit.  Of nu net weer wel: een Belgische firma heeft het verboden product doorverkocht aan een Nederlands bedrijf, dat actief is in heel Europa. En dus komen we stap voor stap te weten waar datzelfde "allemaal" terecht gekomen is. De berichten volgen zich steeds maar sneller op: België, Nederland, terug naar België, Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Roemenië... Maar ook buiten Europa: Hong Kong was ook al aan de beurt. Heel deze affaire stinkt. Niet naar rotte vis deze keer, maar naar geïntoxiceerde eieren! "Blijkbaar geen gevaar voor de volksgezondheid" kunnen de communicatie-verantwoordelijken ons niet snel genoeg op de mouw spelden. Tsjernobil kon hier ook geen kwaad natuurlijk. Wel de groeten goed afspoelen, of bij nader inzien toch maar beter niets uit de eigen tuin eten. Nu dus de eieren. De boerensector heeft weer een reden om naar Europese ondersteuning te hengelen. Misschien zelfs terecht. Maar wat gaat er gebeuren met de aanstichters van dit alles? Of mogen zij nog maar eens de dans ontspringen? Die bedoeling hebben er zeker al gehad, als ik lees dat de verdeler zijn bedrijf alweer had opgestart onder een andere naam. We zitten er toch maar mooi mee: Dioxine 2.0 ? Heer Polo had nog een paar eieren in het koelvak liggen. Naar gewoonte eet ik 's morgens af en toe toast met ontbijtspek en daarover twee spiegeleieren. Heb ik vanochtend ook gedaan.  Eerst de code op het ei ontcijferd: lotnummer 2BE409202. Staat niet op de lijst van teruggeroepen producten en lijkt dus "veilig". Schaaltje gebroken, eitje gebakken. Eet smakelijk. En vanaf nu geen last van schaamluizen...

donderdag 10 augustus 2017

Hopeloos achter de feiten aan...

Heer Polo pleit schuldig: "Ik loop als een amateur achter de feiten aan." Tegelijk besef ik voor het eerst de draagwijdte van deze dubbel gecrosste uitdrukking. Niet zozeer het gat dat ik laat vallen naar de actualiteit toe, maar vooral de hopeloosheid waarmee ik mij in alle drukte uit de wielen laat rijden. Paf, aan de kant van de blogweg en toekijken hoe het peloton mij 'heet van de naald' voorbijraast. Verzachtende omstandigheden? Ik vind van wel: er viel dan ook zoveel nieuws te rapen deze voorbije dagen. Maar toch: schuldig! En niet in het minst ten opzichte van de nieuwe Queen of Track & FieldNafissatou Thiam
Wat een straffe madam! Op een week na één jaar geleden pakte ze ook al eens fors uit tijdens de OS in Rio. Iedereen zo fier als een Belgische pauw maar trots kan wezen. Tegelijk echter onze bescheiden adem inhoudend met de vraag hoe lang ze dat zou kunnen uitzingen. Al minstens twaalf maanden weten we nu. Goud in Rio en nu weer goud in Londen. Met tussendoor een 7000+ prestatie op  de elitemeeting in Götzis. RESPECT !!! 
Wat heb ik daarnaast nog te vertellen over het WK Atletiek 2017 in het nog lang niet geBrexitte Londen? Dat we met z'n allen blij mogen zijn dat de door BBC georchestreerde Bolt-show niet tot het gaatje ging. Too mutch show ain't good for anybody. Heer Polo heeft zo zijn bedenkingen bij hoe het er in de entourages van Bolt, Ronaldo en andere Neymar's aan toe gaat. Hoe de media daarop inspelen en het supportersvee voor de mercantiele publiciteitskar spannen. Even naar de feiten: alle aandacht ging naar Bolt, een hele dag lang Bolt-down tijdens de rechtstreekse op BBC 1&2. Zo goed als alle camera's gefocust op de meest mediageile hardloper van het circuit. Op het eind van de race ziet iedereen dat hij niet wint. Maar wie dan wel? Ook Polo wordt mee in de luren gelegd en merkt pas tijdens de herhaling in slow-motion dat Justin Gatlin onderaan in beeld komt en nog net sneller is dan Christian 'de kleine' Coleman en Bolt himself. Na té veel herhalingen, waarbij de regisseur waarschijnlijk hoopte toch nog een invalshoek te vinden die de grote Jamaicaan als vermoedelijke eerste over de meet laat komen of de anderen ergens een voet op verboden gebied ziet zetten... blijft ook live nog de meeste aandacht naar de ereronde van hun held en kijkcijferkanon gaan. Het Londense publiek laat zich dan weer met onsportief boe-geroep van zijn smalste kant zien, euhh... : "horen".  Gatlin is de dupe: als meervoudig dopingzondaar, maar vooral uitgespuwd omdat hij het feestje van en met Bolt verstoort.
Niet echt mijn zjat koffie... !!! 
Verder wil ik mijn bewondering voor het schitterende atletiekstadion aan de Theems onder stoelen noch banken steken. Prachtig!! Vooral de verlichting is fenomenaal. Maar toch nog even over die stoelen en die banken, die waarop de deelnemers aan de kampnummers hun beurt mogen afwachten. Een afdakje, een koepeltje, een zeil, een soortement van abri? Nooit van gehoord? Of dacht de organisatie dat het in augustus niet zou regenen op Engelse bodem? Dan weten de polsstokspringers en de kogelstootsters ondertussen wel beter. Die nemen bij een volgende gelegenheid hun eigen paraplu's mee: zeker is zeker. Kwestie van niet achter de feiten aan te hollen...

dinsdag 8 augustus 2017

Jazz Midddelheim getuigt van goede smaak...

Het lijkt er sterk op dat met de wisselende weersomstandigheden en het tijdelijk ontsnappen aan hoogzomerse temperaturen er ook een einde is gekomen aan de journalistieke  komkommertijd. Een week geleden was het nog amechtig speuren naar relevante en/of blogwaardige items tussen de dagelijkse berichtgeving. Ondertussen echter zijn de nieuwskranen weer helemaal opengedraaid: het WK atletiek met een Belgische ster die schittert, de historisch-filosofische kwestie van "de kip of het ei" die nog maar eens al te letterlijk de kop opsteekt in Belgenland, enkele belevenswaardige festivals in Vlaamse velden en parken en een Pipo-prins die voor de zoveelste keer zijn boekje te buiten gaat.  Uw dotatie of uw privé-leven! Tijd dus om mij weer schrap te zetten, de pen te scherpen, het klavier te ontstoffen en overnieuw de blogboog op spanning te brengen. Waar begin ik mee?

First things first: Jazz Middelheim. In meerdere opzichten was ik een laatbloeier, en zo is het nog steeds. Gisteren zat ik pas voor m'n derde keer op Jazz Middelheim, en dat terwijl de organisatie aan haar 36ste editie toe was. Er moet ooit iets anders mijn zomeragenda bepaald hebben en ervoor gezorgd dat deze geneugten pas recentelijk mijn deel zijn geworden. Maar geen paniek: ik ben op de juiste weg en in goed gezelschap om toch minstens iets van de achterstand goed te maken. Het wordt met het jaar beter en straffer. Deze keer gingen we voor wat algemeen werd aangenomen en aldus ook aangekondigd als de perfecte afsluiter van de Park Den Brandt-vierdaagse: Van Morrison. Geboren en doorheen zijn eerste levensjaren gegaan als George Ivan Morrison werd hij daarna "one of Them. Nog later tot en met nu werd Van "The Man" zijn roepnaam. En sinds 2015, allicht voor zijn 70ste verjaardag, mag U hem ook aanspreken met "Sir Van". Al 50 jaar op de planken, en al even zolang in mijn muziekgeheugen. Tussen Beatles en Stones... Het begon bij mijn Gründig-bandopnemer, gekocht met de centen van mijn eerste vakantiejob, met daarbij twee spoelen vol langspeelband om muziek van de radio op te nemen of bij vrienden geleende vinylplaten te kopiëren. Eén daarvan stond heen en terug vol met The angry young them, Them Again, Them One more time en The Story of Them. Op één kant net genoeg voor anderhalf uur muziek. Toeval of niet: "90 en niet ene minuut meer" is nog steeds de standaard voor een optreden van The Man. Maar goed, deze band heb ik in de jaren zestig grijs gedraaid. Op de duur zat er zoveel rek op dat de songs vanzelf mee-slepender werden en op latere nummers van mister Morisson gingen lijken. Tot hij - de band! - het begaf. Ook de bandrecorder zelf heeft niet zo heel lang dienst gedaan, maar de muziek van Them / Van Morrison zat voor altijd in mijn hoofd. Later zijn er hier op cd nog Avalon Sunset en The Best of Van Morrison bijgekomen. Heel bescheiden in omvang, maar ben er bij momenten toch heel gelukkig mee. En dan nu eindelijk een optreden bijgewoond. Zalig. Als zelfs de doorgaans zeer kritische HUMO-review positief is, dan wil dat al iets zeggen. En ook buurman-fotograaf Walter S., wiens eigenzinnige blik op het gebeuren ik U hier pixelgewijs mag meegeven, had er wel oren naar. Over goede smaak gesproken...

zaterdag 5 augustus 2017

Hier neem ik graag de tijd voor...

Ben er geraakt. Neen, niet van Damme naar Antwerpen maar terug in het goeie homeo-ritme. Hometrainer & Video. Het heersende kwakkelweer is ideaal om na de gedwongen rust opnieuw mondTjesmaat vooruit te blikken en op te bouwen. Met kleine hapjes en zeker niet forceren. En nu de eerste maand erop zit en ook de cardioloog er een goed oog in heeft durft heer Polo stilaan de oude draad van regelmaat weer oppikken. Heb drie dagen op rij de zestig minuten volgemaakt. Marco is tevreden met de kilometers, zijn vriend Polo kan leven met de geleverde wattages en ikzelf ben gewoon blij dat het weer zover is. Dagen één en twee zag ik Death of a Salesman van Arthur Miller, de televisiefilm-versie uit 1985 met Dustin Hoffman en John Malkovich in de hoofdrollen. Een klassieker die ik nog nooit van begin tot einde had uitgezien. Nu dus wel, zij het in twee keer. Met studio-opnames, ook voor de buitenscènes: zoiets leek mij geleden van de jeugdseries bij nonkel Bob. Manko Kapak, Het geheim van de Killary Harbour, Het zwaard van Ardoewaan... Enfin, pure nostalgie. Weinig tot geen spektakel, een en al dialoog, goed uitgewerkte karakters. Tot en met gedateerd, maar o zo tijdloos: de "All American Dream" die ook nu nog al te vaak hele mensenlevens bepaalt. Maakt of breekt. Willen we dat de dag van vandaag nog wel onder ogen zien? Ben alleszins blij dat ik voor deze film gekozen heb om het homeo-verhaal weer op gang te trappen. In de wolken...

Het gaf mij een goed gevoel. De film en het fietsen. Genoeg om -gekke combinatie?- nog eens naar een dichtbundel te grijpen. Een kleinood tussen andere tekstverzamelingen op mijn boekenplank. Is het de titel van het werk dat mijn aandacht trok? De Loop der Tijden. Zou kunnen. Maar toen ik mij voornam het nog eens te lezen was het vooral de  glimlach van de dichteres die mij voor ogen kwam. Haar glimlach en haar warme woorden van ondersteuning. Zij leest zo perfect tussen de regels dat zij vaak als eerste -want steeds ontiegelijk vroeg wakker!- doorheeft waar het in mijn blogspinsels om draait. En dan volgt er een reactie waar ik meestal alleen maar stil van kan worden. Zo schrijft ze ook haar gedichten: heel raak, zonder franjes, met veel gevoel en openheid om haar lezers te laten delen in de wereld die de hare is. Binnen(in) en buiten(om). Heb alvast genoten van het eerste deel. Bedankt voor dit juweeltje, Julia. 

woensdag 2 augustus 2017

Het kan ook anders...

Het is augustus, mijn voorlopige wachttijd zit erop. Na de cardiale ingreep waarbij het de bedoeling was om de gestoorde aansturing van de hartspiercellen vanuit de pulmonale venen te isoleren, PVI in het meest "hartelijke" jargon, heb ik een maand geduld geoefend en mezelf klaar gestoomd. In die volgorde, inderdaad. Eerst staan, dan stappen en vervolgens lopen... Zo leerden we dat vroeger, en zo probeer ik het nu in praktijk te brengen. Het was niet helemaal van nul beginnen natuurlijk, zo erg was het nu ook weer niet. Maar toch dat ietsje zwaarder dan ik in mijn "jeugdig" enthousiasme weeral had vermoed. Eerste twee weken redelijk plat. Week drie al iets beter, hoewel ik ook daarover nog niet naar huis heb geschreven (en naar U enkel tussen de regels door...). Pas de laatste tien dagen gaat het weer naar behoren, vind ik het goed en ben ik dus blij dat het opnieuw anders kan.  Eerst een paar wandelingskes, dan rustig opbouwen op de hometrainer en tenslotte terug de fiets op en een rondje Hoboken. Gisteren ook op de fiets naar het ziekenhuis voor de controle. "We zijn goed bezig, maar hebben nog wat tijd nodig..." zegt m'n cardioloog. Wie ben ik om hem tegen te spreken? 
En dus bloggen we verder. Tegen beter weten in gaat het vandaag over voetbal. Kan het toch niet laten. Ze beginnen er weer aan, en dus ook de analisten en commentatoren met hun oervervelend gezwets en pedante betweterij. In een taaltje waar "Ze motten weer knijpen... Hij legt hem mooi in het mandje... Hoog druk zetten... Achteruit leunen... Als voetballer zijnde weet je dan dat zoiets... Met drie wedstrijden op tien dagen kan je niet verwachten dat..." nog steeds centraal blijft staan. Nog steeds. Oh, wat heb ik een heimwee naar Jan Wauters, Rik De Saedeleer en Mark Uytterhoeven,  Ja zelfs een geutje puur Cruyffiaans zou me nog deugd doen. Gelukkig is er nog de lolbroeken-redactie van Sportwereld. Zij kopten een dezer dagen "Van Damme naar Antwerp?". In suggestief rood op de voorpagina en enkel met een verwijzing naar verderop in de krant. Tegen de tijd dat ik het desbetreffend artikel gevonden had was de titel alleen al genoeg voor mij en dacht ik: "Het kan ook anders..."

Van Damme op weg naar Antwerpen ?
Ik zou zeggen bovenlangs Brugge, dan de E40 op en bij Gent aansluitend via de E17 naar de Koekenstad. Maar volgens de heren van de digitale kaartenmachine uit het Apple-gamma is de snelste route via de E34. En dat heeft in dit geval zo zijn voordelen: niet via Brugge, hoog boven Gent langs, bij Lokeren even gas geven terwijl Sint Niklaas al helemaal geen gevaar zal opleveren. Alleen bij het uitrijden van de Kennedytunnel even oppassen dat hij aan de lokroep van het Kiel kan weerstaan. Met al dat transfergedoe van tegenwoordig. Als men om een Braziliaan in Parijs te laten landen al via Qatarese zwendelpraktijken gaat, wat moet het dan niet worden wanneer het gaat om een jongen van de Damse Vaart naar de Bosuil te verkassen? Neij maar, waar gaat dat heen...??

zaterdag 29 juli 2017

Over lopen in de jaren '80...

Na het zwaardere leeswerk deze keer tijd voor iets lichtere kost: een stukje autobiografisch schrijfwerk door ene Hans Koeleman. Past volledig in mijn kraam en dus goed gegokt door La Pola. Na haar laatste bibliotheekbezoek bracht zij dit voor me mee. Schot in de roos. Van Koeleman had ik nooit gehoord maar het aangesneden onderwerp raakte mij tot in de toppekes van mijn verschraalde tenen. Hardloperstenen blijkbaar? Waar niet licht op te trappen valt en waarop een gemotiveerd distance-runner verondersteld wordt steevast te staan. Alle verhoudingen in acht genomen voel ik mij perfect thuis in het verhaal van deze sportman op jaren. Het beschrevene speelt zich af in de jaren '80 van de vorige eeuw, periode waarin ook heer Polo als een gek door de bossen ging rennen. Op puur amateuristische basis weliswaar, maar even gedreven als een professional. "The sky was the limit", ook voor mij... Ik vind het allemaal terug in dit boek met beschrijvingen van dagelijkse bos- en heuvellopen, interval- en   vlakke duurtrainingen, fartlek en/of tempolopen. En dat alles overgoten met een saus van geestelijke sensaties die alleen de op voorbereidingsprogramma's terende hardloper kent. Bij uitbreiding iedere in de buitenlucht evoluerende kilometervreter in welke discipline dan ook, die passioneel met zijn trainingservaringen, voorbereidingsrituelen en wedstrijdbeslommeringen bezig is en die deze wil delen met anderen. Het is een boek geworden met tempo, en zo heb ik het ook gelezen. In -pak 'em beet- zes à zeven uren tijd, verdeeld over telkens een  inloop leessessie en verder op het zich als in een vaartspel ontwikkelende tempo van korte en iets langere hoofdstukken. Met versnellingen en hellingen, rechtdoor of in scherpe zigzag, wind-op en wind-af, vroeg of laat, maar steeds vooruit en op jacht. En, voor wie het kent en dus ooit aan den lijve heeft mogen ondervinden,  af en toe het aanvoelen van een heuse "runners high". Onvoorstelbaar gevoel...
Merci, Pola. Bedankt Hans Koeleman. Het is een geweldige ervaring geworden: het hernieuwde aanvoelen van de spierpijnen bij de heuvels in het park, de geur van bezwete en beregende kledij, het slijk van het met opzet gezochte modderparcours in de Polder, de flow waarop het leek dat kilometers in enkele minuten voorbij waren, de focus en de 'zen'... En bij dat alles de jaren '80! "Wat kunnen die allemachtig snel rennen, die mannen! Allemachtig snel..." En ik naar Utrecht, Etten-Leur, de Grauwse polders, Rotterdam, New York... Niet olympisch, maar wel om te lopen in de jaren '80!