zondag 17 december 2017

(Geen) tijd voor afscheid...

Net nu de laatste quinzaine van 2017 voor de deur staat mag ik terugblikken op een meer dan gevulde week. Praktische beslommeringen, emoties, afspraken en bezigheden, eindejaars- en gezondheidsperikelen. Het was me wat. Ik acht me meer dan gelukkig te kunnen beschikken over een redelijke mentale standvastigheid. Het vermogen tot relativeren en een bedaarde aanzet om zoveel mogelijk situaties met wat zin voor humor te verwerken is mooi meegenomen. Onze huisverwarming staat terug op punt. De nieuwe ketel doet het prima en hoewel de voorgelegde rekening niet van de poes is gaat dat de eindejaarssfeer niet kunnen drukken. Tijdens de sanitaire blitzkrieg werd heer Polo zelf ook aan een geplande bloedproef onderworpen. Niet om te checken of ik teveel puffers gebruikte, wel om de stand van mijn PSA te controleren. Deze gaat momenteel de goede richting uit. Nu maar hopen dat de voorzichtig ingezette daling kan volgehouden worden. Spreek nog niet van een landing, maar durf nu weer het beste verhopen. Dankbaar dat die kans mij weer een keer geboden wordt. Keep the faith...

Dat is niet meer weggelegd voor Vlaams acteur Marc Van Eeghem, 57 jaar en in de loop van deze week overleden aan de gevolgen van een agressieve prostaatkanker. Zo ziet U maar dat het verschil tussen chance en pech niet groot hoeft te zijn en dat het in gelijkaardige omstandigheden zuiver om dat tikkeltje extra geluk of tegenslag blijkt te gaan. De zaak benoemen kan geen kwaad, ze minimaliseren is niet goed. Maar is het dan voorlopig toch nog steeds een kwestie van wat meeval op het juiste moment? Mijn rapport begin deze week was goed, voor hem kan geen hulp meer baten.  Rust in vrede, Marc.

Gisteren ging ik naar de cinema. Niet met Raymond, maar met broer en zus, en naar Zaal Rex.  Vroeger een bioscoop, tegenwoordig gemeenschapscentrum van de gemeente Essen. Nu eens om op stap te gaan en te fuiven, dan weer goed voor een al dan niet theatraal muziekoptreden. Ik zag daar voor de tweede maal BIECHT van Raf Walschaerts. Een thuismatch dus. Ongeveer één maand na mijn eerste 'visie' was het duidelijk dat de koekenbakken hier en daar ten goede gedraaid waren, dat de schakels nog beter in elkaar passen en dat de mayonaise pakt. Goed bezig, Raf. Het wordt wel even wachten nu, want op de lijst met speeldata zie ik dat Kommil Foo de eerstvolgende 6 maanden weer op tournee is met SCHOFT. Geen nood echter, die voorstelling wil ik ook nog wel eens zien.  Op zoek naar een tot de verbeelding sprekende locatie: CC De Werf, CC De Mol, CC Merksem*, CC Ter Dilft? Ik vind wel een paar gelegenheden die tussen de reisplannen door aan bod kunnen komen. Het is niet simpel natuurlijk, en vooral een kwestie van tijd. Da's dan al helemaal niet gemakkelijk, want las ik onlangs niet in de Aforismen van Godfried Bomans dat "Niemand minder tijd heeft dan iemand die niets te doen heeft..." 

woensdag 13 december 2017

Murphy "Light"...

De Stanley-blazers hebben hun werk gedaan. Het was bij momenten zelfs heerlijk warm hier en soms leek het dat ook de ketel er opnieuw zin in kreeg. Maar van schone schijn alleen krijgt een mens het niet blijvend warm en dus is daarnet de strijd aangevat. De mannen hun werk laten doen lijkt me het beste... Daarmee zit ik nu half geïsoleerd in een hoekje, stilletjes afwachten en hopen dat alles goed komt. Ondertussen mag de MNM1000 voor mij de lijstes-spits afbijten. De eerste van de eindejaars muziekmarathons. Heb er al betere gehoord, want niet echt mijn genre, maar voor de installateurs lijken het ware arbeidsvitamientjes. Dan nemen we het dj-geleuter en de reclame-jingles er maar bij zeker? Door dit alles zou ik bijna vergeten dat er de voorbije dagen ook wat verkeersproblemen waren. Sneeuw in België. Hoorde ik dat goed maandagochtend: 1300 km file? Tja, dat heb ik dan alleen van horen zeggen hoor. Heb het die dag bij een korte ochtendrit naar Hoboken Centrum gehouden. Vóór de sneeuw er met bakken uitviel. Wat ik erger vind is dat door de drukte en mijn eigen snot-en-kwiel situatie het er niet van gekomen is nog een wandeling naar de besneeuwde Galloway-youngsters te maken. Moeten prachtige beelden geweest zijn, maar die heb ik gemist. Dan toch nog een Murphy "Light"..? 

dinsdag 12 december 2017

Stanley vs Murphy...

We hebben net een weekendje Brugge achter de rug. De "Bende van Jef" houdt wel degelijk stand. Gezellig getafeld, bijgebabbeld, gewandeld en bootje gevaren op de reien. Zelfs tijd gemaakt om samen de cyclocross in Essen te bekijken op tv. Bekeken? Start en aankomst ja, want veel spanning valt er tegenwoordig bij de slijkcoureurs niet meer te rapen. Tijdens de uitzending hadden we al de tijd voor een stevige powernap! Daarna "Brugge by Night" en dus koppen lopen. Naast de traditionele massa toeristen waren er nu ook een pak Catalanen na de Brusselse steunmanifestatie voor hun leider Puigdemont afgezakt naar Noordelijk Venetië. Veel volk en sfeer. Op zondagochtend toch maar de wandeling over de Kerstmarkt gecanceld. Het sneeuwstormspektakel bekijken vanop 8 hoog ergens in Nieuw Brugge, de nieuwe woonst van Roger & Rita, was ook meer dan de moeite waard. Alles afgerond met een lekkere hap konijn in het clubhuis van KRB, de roeivereniging waar de jonge De Koster's de honneurs waarnemen. Tijdens de terugrit viel de sneeuwhinder al bij al nog mee. Het ergste was toen voorbij. 

Dachten we...
De rit huiswaarts was dan wel prima verlopen, bij thuiskomst echter bleek dat de centrale verwarming uitgevallen was. Aan de kamertemperatuur te zien en vooral te voelen reeds een hele tijd. De boel terug opgestart. Reset, geen probleem. Maar opnieuw wat warmte in huis brengen, dat was andere koek. Bij de open haard een boekje ter hand om de avond door te komen. Maandagochtend contacteer ik de installateur en die roept de gasmaatschappij erbij. Onlangs zijn hier nieuwe ontspanners geplaatst  om de komende verandering in distributie van arm naar rijk gas op te vangen. Misschien... De Infrax-technieker is snel ter plaatse en vervangt het onderdeel, past het inkomend drukpercentage aan en zal later op de dag nog langskomen om te checken of deze ingreep helpt. Ondertussen opnieuw een telefoontje met de installateur die zelf poolshoogte wil komen nemen. Geen verbetering merkbaar. Watertemperatuur controleren, modulatie uitlezen, ketel deels ontmantelen, onderdelen checken op stof en vuil - onderhoud is wel volgens plan uitgevoerd - ... De Infrax-man belt ook terug aan. Samen overleggen, wissel heeft geen effect gehad. De oude gaat er morgen terug uit. Het wordt stilaan duidelijk dat de heer Murphy minstens één vinger in deze pap lijkt te hebben. Slecht moment, winterprik, sneeuw en regen, verkeershinder... Even de leeftijd van de ketel controleren. We overwegen een vervanging. Ketel is beschikbaar, werkagenda checken, woensdag staat open voor dringende zaken. Dit is er één: mikken, nadenken, schieten. De kogel vindt zijn weg doorheen de kerk: we beslissen om een nieuwe ketel te laten plaatsen. Een halfuur later worden twee Stanley-straalkachels geplaatst om ons de komende twee dagen regelmatig van een warmtestoot te voorzien. Stanley versus Murphy. Dit zou moeten lukken...

donderdag 7 december 2017

Ik heb zoiets van...

Sint en Piet hebben hun werk gedaan. Terug naar Spanje, even uitblazen aan de costa en daarna alweer voorbereidselen treffen voor de komende "editie 2018". Ik heb dan zoiets van: het kinderfeest is geweest, laat nu de oudjes maar mee uitkijken naar de Kerstman. Die brengt toch feest voor iedereen, of niet? Het zal erop aankomen om tussen de festiviteiten door de nodige me-time te voorzien en onszelf vrij te maken om te beseffen hoe luxueus het er hier dagdagelijks aan toegaat. Het kan natuurlijk alle kanten uit, en eigenlijk hoeft dat geen probleem te zijn. Het keert en het kantelt, het slaat om en het stagneert. Dan gaat het weer maar een keer over de klimatologische omstandigheden. Of ze het nu leuk vinden of niet, in deze zullen ook de groentjes van de Polder hun comfortzone moeten verlaten en absoluut een inspanning  leveren om naar de toekomst toe de nodige aandacht te blijven trekken...

Een tekst die echt nergens op slaat. Nog erger en zinlozer dan wat U hier doorgaans te verteren krijgt. Toch heb ik er een reden voor. Neen, niet het feit dat vandaag "de meest irritante uitdrukking" uit ons Vlaamse idioom werd bekend gemaakt. Wel het feit dat deze onthulling opgefleurd werd met een prachtige foto van de enige echte "tweedelige" dikke van Dale. Groot Woordenboek der Nederlandse Taal,  uitgegeven bij Martinus Nijhoff. Leuk eigenlijk, en naar de toekomst toe heb ik dan iets van: geef die groentjes ook wat me-time zodat ze zich dagdagelijks binnen hun comfortzone kunnen uitleven. Veel gekker moet het niet worden veronderstel ik. Laatste warme knuffel, Piet...

dinsdag 5 december 2017

Hoort wie klopt daar...

Het werd inderdaad snel december, en zoals U en ik weten: dan is het binnen de kortste keren tijd voor Sinterklaas. Deze Goedheilige wordt in Nederland gevierd op de vooravond van zijn verjaardag terwijl "Sint&medewerkers" net dan volop overuren kloppen. Helemaal 'werkendag' is het dan voor Hem en zijn bedrijfsassistenten. Pakjes verzenden en bezorgen, tot in de verste uithoeken van het land. Zij waren de verre voorlopers van het hedendaagse Coolblue, Zalando en andere bol.com's. Van post.nl was geen sprake en van bpost nog nooit gehoord. Daarom pasten wij ons aan. Hier beneden de rivieren wordt de Ouwe Klaas op 6 december gehuldigd en laten wij de eigenlijke pakjesavond aan ons voorbij gaan. Het ten huize al dan niet door de schoorsteen afleveren en/of in levende lijve overhandigen kan hier gespreid worden over meerdere dagen. En als het echt te druk wordt dan mag zelfs beroep gedaan worden op familieleden. Op "oom Bert" als het aan Peter Van Straaten zaliger ligt. In zijn laatste scheurkalender wellicht de meest onschuldige grap van het hele jaar. Of "tante Jo" die de ouderen onder ons leerden kennen als Pieter m'n knecht, in de S'Niklaas-conference van Toon Hermans. Blijft nog altijd het beluisteren waard. Maar ondertussen is de Kerst-commercie al lang niet meer te stoppen. Bomen, slingers, verlichting... ik heb vanmiddag de buitenverlichting gehangen. IJsregen snoerverlichting met 600 zuinige ledlampjes. Twee stuks. En achteraan nog twee lichtslangen van elk 12 meter.  Ja, ik pleit schuldig. Maar met een meer dan verzachtende omstandigheid: het is december en de dagen korten snel. Het wordt vroeg donker, en dus wil ik Sint en Piet wat bijlichten als zij op weg zijn met hun pakjes. Dan nu op tijd m'n bed in. Stil, en luisteren of ik iets hoor op het dak en of de wind waait door de bomen...

zondag 3 december 2017

December 2107...

En voor we het goed en wel beseffen is het wederom december. Gaat het bij U ook zo snel? De start was winters, hoewel niet fanatiek. Regen werd heel even natte sneeuw en van koud ging het naar kouder. "Koudst" is voorlopig nog niet aan de orde, en dat willen we graag nog even zo houden. De weersverwachtingen spelen momenteel geen belangrijke rol in mijn dagdagelijkse planning. Tijdens de afgelopen week kwamen er 6 polderwandelingen en 5 homeo-sessies op de teller. Niet fout voor een oude krijger als heer Polo, vind ik. De buit aan Galloway-foto's is rijk, en hier op de Mac terug te vinden in de mappen "Jong Volk Polder" I tot en met VI. 't Is al een hele collectie geworden. Regelmatig bekijken, knippen, oordeel bijsturen, deleten... En hopelijk de beste overhouden. En dan de volgende dag weer aanvullen met nieuwe kiekjes? Zin om ze eens te bekijken? Spring gerust eens binnen. Altijd welkom. Toch moet ik U iets bekennen: december-gewijs ben ik net als vorige jaren aan de voorbereiding van de FOTO TOP12 begonnen. Dat liep deze keer vlotter dan verwacht, zo vlot zelfs dat alles al klaar staat in de draft. Misschien iets te vroeg? Zou kunnen, maar toch ga ik het erbij laten en vanaf 20 december e.k. mijn selectie op U loslaten. Zoals ze er nu staan. Buikgevoel gevolgd. Hoorde ik gisteren nog tijdens een Homeo-rit. Tom Dumoulin in College-Tour, heruitzending op npo3. Wat te doen als een keuze moet gemaakt worden 'in het leven'? In eerste instantie je buikgevoel volgen, er dan heel goed over nadenken en er vervolgens geen spijt van krijgen. Te simpel? Kort door de bocht? Ja, hij is dan ook wielrenner...

En dus vond ik dat het tijd werd voor iets anders. Bij gelegenheid komt er nog wel nieuws en een prentje over het jonge poldervolk, maar nu eerst dit. Bij de Kennis&Blufkwis "Met het Mes op Tafel"  -npo2 dan weer- is het steevast de aankondiging voor een muziekvraag. En hier is dat niet anders: heer Polo is begonnen aan een eerste afspeellijst op zijn Spotify-account. Ja, helemaal in de slipstream van al die lijsten en lijstjes, TOP12 tot en met 2000, om er het lopende jaar mee af te ronden. En dus staat er sinds enkele dagen een "Marrek Luistert..." op Spotify. Er wordt nog elke dag aan gewerkt, en af zal ie nooit helemaal zijn. Maar zo kan U bij eventuele interesse ook luisteren naar wat mij inspireert tijdens het teksten brouwen. Om het geheel toch op enigszins winterse wijze af te ronden en mijn zeer geacht publiek voor te bereiden op wat mogelijker wijze komen kan voeg ik hierbij ook twee non-bestiale indrukken uit de hier zo vaak opgevoerde Hobokense Polder. Beide keren op de terugweg na een Galloway-fotoshoot. Kleuren die een mens blij maken. En een verse stapel brandhout. Gaat niet voor deze winter zijn, moet zeker nog een jaar drogen. Maar hij ligt klaar.

donderdag 30 november 2017

Regen en kou in de Polder...

Sinds de laatste melding lijkt het erop of de weergoden zijn gaan beseffen dat het nu wel genoeg geweest is met de droogte en dat de hemelsluizen weer helemaal mogen opengedraaid worden. Nadat ik vorige keer op een flinke bui getrakteerd was moesten kledij en apparatuur even tijd krijgen om op te drogen. De foto's laten weinig aan de verbeelding over dacht ik. Nat, natter, natst... Ondertussen weet ik dat de stier, die tijdelijk uitgezet is in onze Polder, Milo heet. En dat ie z'n opdracht zeer ter harte neemt. Blijkbaar zo goed dat hij van Natuurpunt een verlengd verblijf alhier kreeg aangeboden. Zou oorspronkelijk voor een viertal maanden ingehuurd zijn, maar baggert nu al meer dan drie kwartalen doorheen het Hobokense natuurgebied. Weer of geen weer, altijd op stap. Soms alleen, of zoals sinds kort samen met zijn vrouwen en kinderen. Soms diep verscholen in het bos, dan weer gewoon op pad zoals Uw dienaar zelve over gebaande wegen. Maar dezer dagen bijna altijd wazig dampend in de regen. Sterk ras, die Schotse laaglanders. Ook de kleine worden niet ontzien. Ze zijn nu zo'n tien dagen oud en volgen natuurlijk de groep, steeds in de buurt van hun moeder om daar bij regelmaat lekker vettige Galloway-melk te slurpen. Warmer dan het natte gras en smakelijker dan wat houtschors. December staat voor de deur, en als ik mijn eigenste dochters mag geloven komt -vooreerst nog natte- sneeuw onze richting uit. Dát worden dan weer andere prenten, hoewel de klissige kop van deze kleine ook al iets te vertellen heeft. "Waar ben ik hier terecht gekomen?" Ja man, regen en kou in de Polder...