vrijdag 13 oktober 2017

Namibië III : Moet er nog zand zijn?

Ook dit is Namibië. Geen fauna dit keer, en ook de flora is tot een absoluut minimum beperkt. Het moet dag drie of vier geweest zijn. Het beruchte zwarte dagboekje erbij gehaald: het was inderdaad dag vier. Geen vierentwintig uren eerder schrijf ik nog tussen de buskrabbels dat ik mij wat vragen begin te stellen. Waarover? Ben ik ondertussen vergeten. Wat ik wel onthoud en óók heb genoteerd is dat die bewuste dag vier een topdag is geweest. Op een voor mij onchristelijk vroeg uur het bed uit. Stevig ontbijt en meteen de bus in. Vlam in de pijp. Na niet eens zoveel kilometers op de piste spotten we drie jachtluipaarden: "the three brothers"? Heel in de verte en wij met onze bus tegen zo'n 100 km per uur. Te ver, te klein, te snel gepasseerd, edoch een heel bijzonder moment...

En dan rijden we Sesriem Canyon binnen. Een blik over de schouder en het koele ochtendlicht bezorgt me een gratis clair-obscur. Eén van de vele facetten die de Afrikaanse zon te bieden heeft. Daarvan zal ik er de volgende dagen nog meerdere, al dan niet met een thema, op pixelmatige wijze proberen vast te leggen. Dit bleek achteraf een van de soberste, maar toch... Terug naar het reisplan: we maken een dagtocht doorheen de grootste rode zandbak die ik ooit in mijn leven gezien heb. De enorme rode zandduinen van de Namib staan op de  Unesco werelderfgoedlijst, en terecht. Een heuse zandzee, wel drie miljoen hectaren groot. Met zandhopen die tot 300 meter hoogte reiken. Als een mens zich ergens nietig kan voelen dan is het hier. Terwijl de vraag die ik boven deze bijdrage poneer nergens beter tot haar ware recht komt dan in deze context. We stoppen bij Duin 45. Bij lange na niet de hoogste in zijn soort, maar de klim naar deze top staat op ontiegelijk veel bucketlijsten van avontuurlijk ingestelde medemensen. Dus waagt La Pola een poging en beperk ik mij voorlopig toch maar tot het fotografisch gedeelte van de uitstap. 
Er één uitkiezen voor deze blog blijkt moeilijk: het heeft dan ook ruim drie dagen geduurd voor dit schrijfsel de publicatie op Uw scherm haalde. Niet simpel. Een fors eind verder gaan we aanschuiven om met lokaal geregeld vervoer naar Dooivlei te pendelen. "Wij hebben de uurwerken, zij hebben de tijd.." en dus duurt het even voor onze groep in zijn voltalligheid de navette kan verlaten en zich verzamelt aan de voet van Big Daddy. Dit is wel de hoogste in de Sossusvlei, en U voelt het waarschijnlijk al komen: daar zou ik wel op willen, of toch minstens tot de tussentop - het voorgeborchte - het basiskamp. En zo geschiedde: samen met nog enkele dapperen uit onze groep gingen we voor de halve beklimming en de lus met zicht op de Dooivlei terug naar beneden. Schitterende wandeling met fenomenale vergezichten, en volgende keer... Als er ooit een volgende komt dan ga ik zeker naar de top. Maar nu was het naar beneden en naar de fabelachtige beelden van dode bomen in een witte kleivlakte voor de rode duinen. Heel blij dat we dit gezien hebben, heel biezondere plek. Een "puur natuur"-park zonder franje en hét beeld van Namibië...

dinsdag 10 oktober 2017

Namibië II : Vogeltjes kijken...

Wie er in Namibië aansprakelijk gesteld kan worden voor toeristieke darmongemakken is mij niet bekend. Is het de neef van Montezuma of moet ik het eerder zoeken bij de afstammelingen van een of andere wraakzuchtige farao? Feit is wel dat ik na één enkele overnachting al prijs had. Niks te Montezuma, niks te farao: gewoon van Jan! Meteen de strijd aangebonden: bij de eerste de beste roadstop enkele bananen gekocht en een flesje Cola. Dop eraf, gas eruit, dop erop, schudden, dop eraf, meer gas eruit... tot het 'platte' Cola wordt. Ondertussen de eerste banaan heel langzaam en fijn gesabbeld tot mij genomen. Beetje Cola erbij, enfin U hebt het misschien ook wel eens meegemaakt? Voor de zekerheid, en omdat ik niet teveel van deze reis wilde missen, heb ik er diezelfde dag nog enkele forse porties Immodium bovenop gedaan. Met resultaat. Na een turbulente nacht vol stevige darmacties en buikgeluiden bleek er een gastrointestinale kalmte in te treden, en 's avonds zat heer Polo al opnieuw aan de grote groepstafel en genoot hij op uiterst voorzichtige wijze van het Afrikaans buffet. Bij een beetje tegenslag heeft deze rare snuiter dan toch weer de nodige dosis geluk gehad. Oeff!! 

  Na dit gezondheidsbulletin stel ik voor om vandaag even naar 'het vogeltje' te kijken. Hebben we ginder ook gedaan. Bij de eerste safari spotten we deze Afrikaanse oehoe. Zat goed verborgen hoog in de boom boven een wevervogel nestkolonie. En dat hebben de wevertjes graag, want op die manier zijn ze beschermd tegen de aanval van slangen die het op hun eieren en jongen gemunt hebben. De uil zelf poseerde maar al te graag en liet zich door de opeenvolgende toeristenjeeps met taterende bemanning totaal niet van zijn stuk brengen. Mijn tak, mijn boom, mijn park... en jullie moeten zo dadelijk toch verder en straks naar de lodge.  Een exemplaar dat we niet zo snel gaan tegenkomen op de Kalmthoutse heide is de koritrap (Ardeotis kori) oftewel de Kori Bustard. De zwaarste vogel die kan vliegen maar dat niet graag doet. Een parmantige standvogel die enkel van de grond komt als het echt nodig is. Wij hebben hem blijkbaar geen angst ingeboezemd en van vliegen is dus niks in huis gekomen. Dat zal misschien voor een volgende keer zijn, of zullen we meteen maar even checken op Youtube. En ja hoor: hij kan het ma, hij kan het nog steeds. Verder ook nog de struisvogels natuurlijk, de hardlopers die op de dorre grasvlakten veel anderen het nakijken geven. En die bij tijd en wijle hun kop zo gracieus in het zand steken dat ze met deze act zelfs bij de vrienden van Kommilfoo in de playlist van Wolf terecht kwamen: "Goed. Goed.. Goed. Niks aan de hand, kop in het zand!" Maar ook met de dikke kont in het rond, en paraderen en erg druk doen. Vooral als ze in groep zijn kan het een boeiend spektakel worden. Oh ja, en voor ik het vergeet: "Ting, Ting !!" het is 10 oktober vandaag, tien-tien... en hopelijk wordt het terug beter weer!

maandag 9 oktober 2017

Namibië I : Beestjes kijken...

Zopas heb ik wederom aan de lijve ondervonden dat ook op het zuidelijk halfrond van onze voorlopig nog blauwe knikker de tijd vliegt. En dat ondanks het feit en de daaraan gekoppelde levenswijsheid dat "wij" de mooie horloges en "zij" de daarop afgemeten tijd hebben. Hebben of niet, hij vliegt! En, om het met Raymonds gevleugelde woorden te zeggen: het gaat verbazend snel vooruit. Wat niet wegneemt dat ik mij graag wil aanpassen en alsmaar minder moeite heb met het "Hakuna Matata'-gevoel. Don't worry, be happy. Het komt allemaal wel in orde. Datzelfde kon deze keer echter niet van iedereen in de reisgroep gezegd worden, maar da's een heel ander verhaal. Laat mij het hier houden bij onze eigen ervaringen en melden dat het een positief gebeuren was. Pola & Polo hebben ervan genoten. Merci Blauwe Vogel, merci Marcus & Lucas -gids en chauffeur- en merci iedereen die met een 'open mind' aan deze veertiendaagse doorheen een stukje Zuidwest Afrika heeft deelgenomen. 

Dank (natuurlijk!) ook aan alle dieren die zo bereidwillig geposeerd hebben of ter beschikking stonden om gespot te worden.  Op de eerste plaats de oryxen of gemsbokken, de nationale trots van Namibië. Ze zijn alom tegenwoordig: soms alleen, op eigen houtje sjokkend tussen de droge struiken, soms per twee om tussen diezelfde struiken te genieten van elkaar teneinde het voortbestaan van de soort te verzekeren en soms in kleine kudden op  zoek naar eten en drinken. Het gaat er bij momenten vinnig aan toe en een groep oryxen is altijd het volgen en bekijken waard. Een lust voor het oog, maar ook op de braai... 
Een andere soort die goed vertegenwoordigd is en zich zonder problemen onze bewonderende blikken liet welgevallen zijn de giraffen. Zeker geen bedreigde diersoort in dit land. Weinig belagers wagen zich aan een onderlinge strijd en om hem als prooidier binnen te halen is het absoluut geen makkie. Ze steken er met kop en nek bovenuit en is het niet met hun wulpse blikken dat ze eventuele aanvallers weten te verleiden dan brengen ze hen met enkele rake trappen van voor- en/of achterpoten wel op andere gedachten. Sterk beest! En wat dan gezegd van mijnheer koedoe? Een pracht van een dier dat zich niet zo gemakkelijk  laat bekijken. Houdt erg van privacy blijkbaar. Trekt er gewoonlijk op uit met een paar vrouwtjes, en dat is het dan. Die dames laten zich wel graag aanschouwen, maar aan de andere kant en verscholen tussen de struiken staat "hij" ons met een stoïcijnse blik aan te staren. Wat zal het zijn, mannekes? Toch geen problemen zoeken? Maar wat een  schitterend dier. Wat een uitstraling. Zouden drie meter hoog kunnen springen als ze op de vlucht slaan. Wil het maar al te graag geloven. 
En nu ga ik nog wat aan de reisfoto's werken. Deze selectie wordt hartverscheurend moeilijk. Veel moeilijker dan een pintje of een glas wijn aan de kant laten.  Neen zeggen is een kwestie van karakter, maar kiezen is verliezen. Toch zullen alleen de beste exemplaren overleven en eventueel een plaats kunnen veroveren in het foto-album waar La Pola als naar goede gewoonte de enige en finaal beslissende hand in zal hebben. Dat duurt nog wel even, en ondertussen laat ik U mondTjesmaat mee genieten van mijn vakantieherinneringen. Op naar meer, op naar later...

zaterdag 30 september 2017

Under African Skies...

Het zal een mens maar gebeuren om op latere leeftijd (eindelijk) nog de beslissing te nemen en een poging te wagen om verder alcoholvrij door het leven te gaan. Niet onder enige dwang, wel fantastisch mooi uitgelokt. Vanuit een totaal onverwachte hoek. De vraag is natuurlijk of het gaat lukken, maar de bedoeling is er en tot hiertoe gaat het onvoorstelbaar goed. Nooit gedacht dat mij dit nog ging overkomen. Een dikke week geleden zag en hoorde ik Sven De Ridder & co in het laat avondprogramma op de boot van Gert Verhulst. Het gespreksonderwerp over alcohol, verslaving, afkicken of gewoonweg stoppen heeft toen à la minute iets in mij geraakt en een proces in gang gezet. Met een intercontinentale vlucht in het directe vooruitzicht kon dit zeker geen kwaad. Dat ik daarna de tanden op elkaar zou moeten zetten om zonder alcohol een groepsreis te overleven nam ik er dan maar bij. Elk begin is moeilijk en wie niet waagt, niet wint. Ik ben ondertussen een week verder en het experiment verloopt beter dan verwacht. Heb nu besloten om mij te smijten en er vol voor te gaan. Daarom vertel ik het hier, opdat al mijn vrienden en kennissen het zouden weten. Mocht  ik een terugval hebben dan mag iedereen mij met hoongelach overvallen, terecht wijzen en deze uitdaging nog eens in herinnering roepen. Wrijf het mij dan gerust onder de neus en confronteer mij met m'n zwaktes. Pek en veren weet U wel?! De uitdaging is groot maar ik kijk er enorm naar uit. Zou enig mooi zijn mocht het lukken. Tussentijds ga ik U zeker op de hoogte houden van mijn vorderingen in deze. Met wat geluk weet ik de restanten van wat ooit een mooie en productieve  collectie hersenverbindingen was te behoeden voor de totale ondergang. Een verDuveld intrigerend perspectief.
En dus vraagt U zich af wat de titel van deze bijdrage daar mee te maken heeft. Helemaal niks, maar die stond er al voor ik met zicht op de duinen begon te bloggen. Dit bericht vond ik baaie relevanter dan wat ik eerst in gedachte had, vandaar. Dat andere leest en/of hoort U later wel...

vrijdag 22 september 2017

Buurten...

Vanavond om 22.02 u start op het noordelijk halfrond de (g)astronomische herfst. Dus ook bij ons? Zijn meteorologische halfbroertje dat begon op 1 september sneed qua weersomstandigheden duidelijk meer (brand)hout: wolken, wind en regen en nog eens behoorlijk fris op de koop toe. Met de weerkaart van gisteren in de hand was er echter van herfst geen sprake meer. Laat dus de Indianen maar komen. Kunnen we samen met Neil Young nog een keer uithalen naar de Harvest Moon... 
Het wordt wel uitkijken naar wat de toekomst brengt, want zoals heer Bredero al zei: het kan snel gaan ende even zo vlug van kant verkeren...


Toch wil ik het hier nu niet verder over hebben. Wel over gisteren. Gisteren ging ik... neen, niet naar de cinéma. Wel liep ik in de vooravond langs bij een buurman enkele huizen verderop in de straat. Hij jong, ik jong van hart, en we kennen elkaar al meer dan 40 jaar. Van bij zijn geboorte reeds, kind met onze eigen kinderen. En nu woont hij al een tijd terug vlakbij in de buurt. Ik had een vraag, zat voor de computer en als naar gewoonte checkte ik op Facebook. Groen bolletje: online. "Of hij... " neen, niet de vraag waar het om ging maar of als hij thuis was ik wel heel even langs kon komen. Ok? Geen probleem. De korte vraag en het al even directe antwoord liepen uit in een ontspannen babbel na  de werkdag, de zijne juist. Met moeder de vrouw als klankbord vanuit de keuken en dochters die hoorden dat er bezoek was en wel even wilden weten wie en/of wat... Dat laatste doet er helemaal niet toe, wel het feit dat we de koetjes en de kalfjes nog eens ongedwongen hun ding lieten doen. Na afloop, toen ik de straat terug overstak, dacht ik aan vroeger en hoorde mijn moeder: " Ik ben even weg, mannen. 'k Ga efkes buurten bij Jeanne..." Of die keer dat er iets moet afgesproken worden en zij niet de hele voormiddag tijd heeft want dat Anna H op dinsdag komt buurten. Maar meestal zonder afspraak, gewoon langslopen bij elkaar, babbelen, vertellen en luisteren. Sociaal gedrag zonder de nieuwe media. Gewoon, de oude stempel. Moesten we terug meer doen: tijd maken om te buurten...

woensdag 20 september 2017

Art in the house...

Toen ik eerder op deze plek een bijdrage wijdde aan het lamentabele aspect van het coachesbestaan betrof het twee kerels die ik hoog in het hart draag. Voorbeelden waarmee ik nog een band heb. Zij het niet echt frequent, maar toch. Ik moest er even aan denken toen ik de voorbije dagen de hoofden van wijlen coach Weiler en zijn collega van aan 't zeitje Vanderhaeghe zag rollen. Twee keer het einde van een samenwerking die iedereen al wekenlang zag aankomen maar door de betrokken partijen tot op het laatst halsstarrig werd ontkend. Een hoop details zijn verschillend, ook de achterliggende motieven gaan we binnenkort wellicht als hemelsbreed different leren kennen, maar finaal is er weer maar één argument dat al de rest in de schaduw plaatst: het was niet goed genoeg. Het beoogde resultaat blijft achterwege. En wat de oorzaak ook mag zijn, dan is de gemakkelijkste oplossing - neen, ingreep! - het ontslag van de coach. Hoewel wijlen Weiler het als ne grote meneer gespeeld heeft. Heeft kunnen spelen. Waar pers en supporters hem afkraken om het niet respecteren van het Anderlecht-DNA blijft de clubleiding een erecode trouw die we nog maar zelden meer aantreffen in onze huidige maatschappij. De verhalen en verschillende invalshoeken hebt U natuurlijk al uit de sportpers, ik ook, en dus laten we het hier wat dat betreft verder zo. Of toch, een poging tot samenvatting: Weiler had de kleedkamer uitgemest, laat ze in Anderlecht proberen hetzelfde te doen met enkele vakken in de tribunes en van de supporters weer ondersteunende toeschouwers te maken, en in Oostende... daar moet dan blijkbaar wel nog schoon schip gemaakt worden binnen een aantal domeinen die het team zelf aangaan. Benieuwd wie dat gaat mogen/moeten doen...

En dan de foto's hiernaast. Die hebben op het eerste zicht weinig tot niets te maken met het voorgaande. Maar bij nader inzien vind ik de "ST.E. 17/3" van YZO toch mooi symbool staan voor de eroderende standvastigheid van een mens als René Weiler. En in de "Elégante" van Elsa Sculpteur zag ik dan weer, na een gespannen moment van zelfreflectie, de baas van KVO voor de spiegel staan: "Hoe lang ga ik dit circus vol egotrippers nog drijvende houden?" Tell me. Ik zou het bij Toutatis niet weten, wel echter dat bij deze dan de sluier gelicht is van onze laatste kunstaankopen in Bargème. Die twee houden het ten huize Polo vast en zeker langer vol dan welke voetbaltrainer ook in  ons Belgenland. Wie de kunstwerken ter plekke wil komen bewonderen: altijd welkom!

maandag 18 september 2017

"Mijn" klein leven...

Ik ben pas een week terug thuis en het begint al op mijn systeem te werken. Niet zozeer wat er gebeurt - een etentje, een concert, nog een etentje en een familiefeestje na - maar de weersomstandigheden waaronder dit alles zich dient af te spelen. Temperaturen in vrije val en bij tussenpozen loodgrijze luchten met plensbuien voor en na. Ik kan normaal wel wat hebben, maar deze keer? De spuigaten, inderdaad...

Dan toch maar weer een blogbijdrage uit de mouw geschud, zonder deadline en geheel uit vrije wil. Met fotowerk uit betere tijden, ook dat kan deugd doen, en een verslag van mijn lecturale bezigheden. Het boekwerk hiernaast had ik zelfs lang voor de Praha-saga een eerste maal ter hand genomen. Schitterend geschreven, maar toch... voor het eerst misschien dat ik zo'n gepolijst product tot meerdere keren toe aan kant heb gelegd. Zelfs getwijfeld of ik het ooit wel helemaal zou uitlezen. Een Klein Leven, van Hanya Yanagihara. Heel aangrijpend, en meermaals dacht ik: dit is er kompleet over, wat een verhaal. Een gigantisch geschreven relaas over een klein leven. Maar zo klein dan ook weer niet. Na 150 bladzijden lezen "under sunny skies" kwam Praag in het programma. Daarvoor was het veel te zwaar: letterlijk - want we reisden met handbagage -  en figuurlijk - want alle aandacht ging daar naar de kleinkinderen. Terug thuis kneep ik er nog een kleine 100 vanaf, maar verder geraakte ik toen niet. Met alle twijfels vandien. Toch maar meegenomen naar Frankrijk, en kijk... daar lukte het na enkele dagen wel. Eerst in kleine etappes, en stilaan - na toch weer een dag van bijna afkeer - begon het vooruit te gaan en kreeg het boek mij in zijn macht. Niet zozeer de personages, ook niet het verhaal op zich, neen: het boek. Het lezen moest wel af en toe wijken voor een uitstap of een wandeling, maar haalde stilaan wel de bovenhand op mijn plannen om een mini-marathon zwemmer te worden. Opnieuw naar af en toe een baantje dus, en tussendoor veel lezen. Maar niet alles, want de laatste 100 pagina's heb ik pas begin vorige week verorberd. Bij m'n eigen open haardvuur, herfst op een zomeravond. Met een laatste alinea waar ik nog wel eens van wakker lig. Waar leidt dat heen? De voorzet om nog eens een pil van 750 velletjes te produceren. Zou kunnen, want deze schrijfster heeft heel wat in haar mars. Wie durft?

Gelukkig hadden we ook een zondag op het programma, en die bracht voorwaar wat zon. Daarvan heb ik geprofiteerd om enkele foto's te maken van de nieuwe aanwinsten in onze kunstverzameling. Klein en bescheiden, en beperkt... zoals het hoort voor een simpele jongen met een pet (of achtentwintig?). Een minuscuul stukje dan maar van de nieuwe YZO, ST.E 17/3... waarover later nog meer, maar hier in gezelschap van onze enige echte en al zovele jaren aanwezige JB GRENOUILLE. Een no-nonsense lentekonijn uit de Vessem-collectie mag ook nog net zijn/haar neus aan het venster steken. Niet meer dan dat...

Verder was er dit weekend een bronzen plak voor Kommilfoo's Ruimtevaarder in de Lage Landenlijst 2017, won Slovenië van Servië in de FIBA EuroBasket-finale, kon Hein VH voor het eerst winnen met AAGent en houdt de heer Weiler het voor bekeken bij Anderlecht. Paste niet bij het DNA van de club. Welke slimme vindt zoiets uit? Misschien moest ik het daar een volgende keer maar eens apart over hebben. Eens goed over nadenken. Eerst nog een paar facturen, de blaffeturen en nog wat overuren. Of gewoon opnieuw mijn valiezen pakken? Da's natuurlijk ook een optie.